یکی از همیاران محیط زیست در استان هرمزگان به دلیل درگیری با شکارچیان متخلف هم اکنون به پرداخت دیه 50 میلیون تومانی محکوم شده است. انجمن طرح سرزمین و پایگاه خبری سبزپرس نیز از علاقه مندان و دوستداران محیط زیست دعوت می کنند تا با مشارکت مالی، در تامین این مبلغ به آزادی هرچه زودتر این محیط یار کمک کنند.

«علی زارع» (مشهور به باقر) یکی از چوپانان ساکن روستای «لاور دین»، منطقه ای کوهستانی و تپه ماهوری بین شهرستانهای بستک و بندرلنگه در استان هرمزگان است. او علاوه بر چوپانی، به عنوان همیار محیطبان با اداره کل حفاظت محیط زیست استان هرمزگان نیز همکاری می کند.

در سال 1388 در حین درگیری که بین ماموران محیط زیست و چند شکارچی در این منطقه رخ داد، یکی از شکارچیان زخمی شد که پس از شکایت از باقر و به علت نفوذ و حمایت برخی شکارچیان جنوب استان فارس، در این پرونده باقر به شش ماه زندان و پرداخت مبلغ 50 میلیون تومان محکوم شد.

هم اکنون باقر چهار ماه از مدت محکومیت خود راسپری کرده است و پس از دو ماه دیگر باید حداقل نیمی از دیه را پرداخت کند تا آزاد شود. اهالی روستای لاوردین می گویند در این مدت که باقر در زندان بوده است، شکارچیان سودجو با هجوم به منطقه و چشمه های آن تعداد زیادی از جمعیت علفخواران را شکار کرده اند.

برای آزادی این همیار محیطبان، اداره کل حفاظت محیط زیست استان هرمزگان 10 میلیون تومان فراهم کرده اما برای آزادی باقر احتیاج به 10 میلیون تومان دیگر است.
به منظور دریافت کمک های مالی دوستداران محیط زیست جهت تامین دیه این همیار محیط زیست و آزادی او، حساب بانکی مشترکی به نام «طاهر قدیریان» و «حمیدرضا میرزاده» به ترتیب از «انجمن طرح سرزمین» و «پایگاه خبری فضای سبز و محیط زیست ایران (سبزپرس)» در تاریخ امروز، 11 اسفندماه 1390 افتتاح شد که دوستان و علاقه مندان می توانند کمک های خود را به این حساب واریز کنند.

مشخصات حساب:
شماره حساب: 9-8001536555 

شماره کارت: 7467-4419-0610-6221

بانک پارسیان. حساب مشترک به نام طاهر قدیریان و حمیدرضا میرزاده

بیلان کاری این حساب بانکی هر سه روز از طریق پایگاه خبری سبزپرس (در انتهای همین خبر) به

همچنین آدرس ایمیل Hamyar.mohitban@gmail.com برای این موضوع و سایر موارد مشابه در آینده، تهیه شده است که با فرستادن یک ایمیل به آن، در جریان اقدامات انجام شده قرار خواهید گرفت.

ضمناً طاهر قدیریان با شماره تلفن 09128264170 و حمید رضا میرزاده با شماره تلفن 09196306550 آماده پاسخگویی به سوالات علاقه مندان به مشارکت در این فعالیت خیرخواهانه هستند.

کوه سفید لاور دین، منطقه ای کوهستانی و تپه ماهوری بین شهرستانهای بستک و بندرلنگه در استان هرمزگان است. این منطقه، منطقه ای آزاد است (یعنی تحت مدیریت سازمان محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده یا پارک ملی نیست) اما به همت محیطبانان استان و همیاری باقر، دارای جمعیت های مناسبی از حیات وحش در جنوب کشور است. بطوریکه در بررسی سه روزه ای که از قسمت کوچکی از این منطقه انجام شد بیش از 65 راس کل و بز، 37 راس قوچ و میش، 2 راس جبیر و آثار بسیار تازه ای از پلنگ (3 ردپای متفاوت) مشاهده شد.

انجمن طرح سرزمین و پایگاه خبری سبزپرس می گویند که خوشبختانه طی چند سال گذشته، حضور باقر در این منطقه و علاقه زیاد او به طبیعت باعث شده که حیات وحش این منطقه از گزند شکارچیان غیرمجاز در امان بماند. تلاش ما این است که هرچه سریع تر مشکل باقر حل شود و به منطقه بازگردد تا دیگر متخلفان نتوانند از جای خالی او سوء استفاده کنند

منبع: پايگاه خبري سبزپرس

امروز کودکان کشورهایی همچون آرژانتین و شیلی به بازی در میان پسماندهای حاشیه شهر دل سپرده اند، در همین لحظه کودکان کشورهایی همچون عراق و پاکستان در زمین های آلوده مشغول بازی شده اند و روزگار کودکان هند و مالزی به بازی در میان آبهای آغشته به پساب های گوناگون می گذرد.

حالا به راحتی می توان در سراسر دنیا هزاران کودک زاغه نشین را یافت که سهمشان از نشست های سالیانه سران جهان در ارتباط با حفاظت محیط زیست و رعایت استانداردهای اکولوژیک شنیدن یک مشت شعار و دیدن زمین ها و رودخانه هایی است که از آلودگی های مختلف رنگ باخته اند.

امروز گروهی از کارخانجات به نام جهان اسباب بازی های سازگار با محیط زیست که با باطری های خورشیدی کار می کنند و جنسشان قابل بازیافت است را روانه بازار کرده اند؛ این اقدامی قابل تقدیر و ستایش است اما آیا به راستی این اسباب بازی های سبز به دست کودکانی که به شنا در پساب های صنعتی عادت کرده اند، خواهد رسید؟!

عکس هایی که در پی خواهد آمد تنها گوشه ای از شرایط بحرانی کودکان امروز زمین است؛ کودکانی که آینده را رقم خواهند زد... و در انتها یک پرسش تامل برانگیز باقی می ماند؛ با توجه به تداوم شرایط نابسامان محیط زیست زمین به کودکان فردا چه خواهد رسید...؟

گزارش تصويري كودكان زمين را اينجا ببينيد

در سالهاي اخير ميزان جرم و جنايت در كشور عزيزمان ايران به ميزان قابل توجه اي افزايش يافته است؛ تمايل به خودكشي و قتل، اسيد پاشي و شوك هاي شديد عصبي موضوعاتي هستند كه مي توانيم در هياهوي كلان شهري همچون تهران و يا حتي شهرهاي كوچك آنها را به راحتي پيدا كرده و براي هر كدامشان مثال هاي فراواني را ذكر كنيم؛ امروزه مشكلات روحي و رواني چنان گسترده شده اند كه حتي با بروز كوچكترين مشكلي مي توانيم خشونتي عميق و خطرناك را در مقابل ديدگانمان احساس كنيم!

اگر امروز حساسيت هاي عصبي و خستگي هاي روحي و جسمي ، آرامش و صبر و تحمل را از ما ربوده اند بايد اندكي به سيطره فضاي ماشيني كه در شهرهايمان رخنه كرده است مظنون شويم؛ يكي از دلايل وقوع چنين حوادث ناگواري افزايش افسار گسيخته « آلودگي هاي صوتي » است؛ آلودگي صوتي و يا همان صداي مزاحم معضلي است كه با صنعتي شدن شهرها و افزايش بي رويه جمعيت ناخودآگاه به سراغ كلان شهرها و حتي شهرهاي كوچك رفته و سبب بروز مشكلات ريز و درشتي شده است كه اگر براي حل آنها راهكارهاي مناسبي در دستور كار متوليان امر قرار نگيرد، بدون شك ابعاد فاجعه آميزي به خود خواهند گرفت كه آسيبهاي روحي و رواني يكي از مهمترين آنهاست.

اين در حالي است كه در محيط هاي كوهستاني مشكل « آلودگي صوتي » مي تواند نتايج منفي بسياري را براي سلامت روحي و رواني مردم منطقه به همراه داشته باشد. موضوع آلودگي صوتي معضلي است كه در سال هاي اخير به دليل كم توجه اي به آن سبب به وجود آمدن زواياي پنهاني شده است كه هر روز بر عمق آن افزوده مي شود. آلودگي صوتي به خاطر تاثيرات منفي كه بر روي سلامت جامعه بر جاي مي گذارد يكي از با اهميت ترين مواردي است كه متاسفانه مورد سهل انگاري مسئولين محيط زيست كشور قرار گرفته و به ديگر سخن، اگر نگاهي به اطراف خويش بياندازيم با فركانس هاي مزاحمي روبرو مي شويم كه خارج از استاندارهاي لازم و به صورت چراغ خاموش بر روي سلامت روح و روان همگي ما تاثيرات منفي مستقيم و غير مستقيمي را تحميل كرده است.

آلودگي صوتي مشكلي است كه به عقيده بسياري از كارشناسان حوزه محيط زيست حتي از آلودگي هوا نيز خطرناكتر بوده و مي تواند در دراز مدت سبب بروز مشكلات حاد اجتماعي شود. ساده ترين و محسوس ترين عوارضي كه سر و صدا براي انسان به وجود مي آورد از دست دادن قدرت شنوايي است؛ بر اساس تحقيقات به عمل آمده اگر شدت صوتي با فركانس هزار سيكل در ثانيه را در نظر بگيريم برابر با يك « دسي بل » خواهد شد؛ در حقيقت « دسي بل » واحد اندازه گيري صوت به حساب آورده مي شود.

اين در حالي است كه اگر انساني تنها به مدت ده دقيقه مجبور به شنيدن صدايي با شدت صوتي 100 دسي بل شود بايد به مدت 20 دقيقه در محيطي كاملا آرام قرار بگيرد تا اثر منفي صوت وارده از بين برود. اين در حالي است كه حد مجاز انتشار آلودگي صوتي در اماكن عمومي در حدود 70 دسي بل، در مناطق كوهستاني در روز 60 و در شب 45 دسي بل است. از سوي ديگر استاندارد انتشار آلودگي صوتي در مجاورت آسايشگاهها و بيمارستانها بين 30 تا 45 دسي بل تعريف شده كه متاسفانه در اكثر اوقات هيچ كدام از اين استانداردها رعايت نمي شوند !

در اين بين پرسش قابل توجه اين است كه در شهري همچون خرم آباد كه هنوز هم بافت قديمي خود را حفظ كرده و امروز ميزبان جمعيتي نسبتا بالاست و وسايل نقليه فراواني در آن تردد مي كنند و هنوز هم مشاغلي همچون مكانيكي ها، نجاريها و ...در آن مستقر هستند، آيا استانداردهاي صوتي رعايت مي شوند؟ و آيا نظارت اصولي و كارشناساني بر روي آنها اعمال مي شود؟

با نگاهي كوتاه به وضعيت جغرافيايي و توپوگرافي شهر خرم آباد در خواهيم يافت كه دو عامل طبيعي و اجتماعي در بروز آلودگي صوتي مي توانند دخيل باشند؛ همانطور كه مي دانيد شهر خرم آباد به واسطه قرار گرفتن در دره هاي زاگرس بسياري از مناطق آن داراي شيبهاي نسبتا تندي است كه همين شرايط سبب بروز آلودگي هاي صوتي خواهد شد؛ خودروهايي را در نظر بگيريد كه براي بالا رفتن از شيب هاي تند مجبور به استفاده از دنده سنگين مي شوند و در مقابل خودروهايي كه سر پاييني را با سرعت بيشتري طي مي كنند، در هر دو حالت آلودگي صوتي به وجود خواهد آمد.

در اين بين كمبود سرانه فضاي سبز شهري نيز مي تواند يكي از موثرترين عوامل عدم كنترل آلودگي هاي صوتي در شهرستان خرم آباد باشد. اين در حالي است كه از لحاظ اجتماعي نيز حضور گسترده وسايل نقليه موتوري و گره هاي كور ترافيكي كه در مركز استان لرستان وجود دارند يكي از اصلي ترين منابع توليد آلودگي صوتي در مركز اين استان محسوب مي شوند! آنچه كه در اين بين از اهميت ويژه اي برخوردار است برنامه ريزي صحيح و كاربردي براي كاهش و كنترل آلودگي صوتي موجود در شهر خرم آباد است؛ در همين راستا افزايش كاشت گونه هايي همچون كاج، اقاقيا و چنار مي تواند در كاهش آلودگي هاي صوتي موثر باشد.

 اين در حالي است كه تلاش براي بالا بردن سطح آگاهي هاي اجتماعي، رشد فرهنگي در مديريت ترافيك، كاهش وسايل نقليه به ويژه موتورسيكلت ها و تشويق مردم به استفاده از وسايلي همچون دوچرخه مي تواند سبب بازگشت آرامش به شهر و استاندارد شدن صداهاي منتشر شده گردد. اين موضوعي كه تنها با همكاري متوليان محيط زيست، شهرداري و رسانه ها ممكن خواهد شد.

اين روزها اگر گذري به شهر خرم آباد داشته باشيد و تابلوهاي ( به طرف درياچه كيو ) شما را به سمت شمال غربي شهر سوق دهد با درياچه اي خشك برخورد خواهيد كرد؛ درياچه اي كه به دليل خشكسالي و استفاده بيش از حد از منابع آب زيرزميني در بالادست امروز ديگر نفسي برايش باقي نمانده تا چشم هر بيننده اي را به خود جلب كند ! اين در حالي است كه چشمه اين درياچه كه از اواسط اسفند ماه سال گذشته و پس از ماه ها خشكی، دوباره جوشيده بود از اوايل تابستان سال جاري رو به خشك شدن نهاد تا در روزهاي گذشته به كلي خشك شود. اينك درياچه كيو تنها به محلي براي قايق هايي كه به گل نشسته اند، تبديل شده و ديگر خبري از ان پهنه نيلي نيست !

گزارش تصويري در پايگاه خبري سبزپرس